Gold…

…always believe in your soul.
Love will tear us apart.
Through the barricades

Waar gaat dit over ?
Ik was dinsdag avond in The Operahouse bij een concert van Paul Young and Tony Hadley.  Who ?
Ja, leuk, maar 80 % van de ontvangers van deze mail weet precies over wie ik het heb, he girls ?! En ja, ook waar, de zangers zijn oude lullen geworden. Dat zei Tony zélf tijdens het concert: ‘did your girlfriend drag you along to watch some puffy old guys ? Trust me, she will have fun and so you will thank me later ;-)’.

Paul still got the moves, maar Tony is de betere zanger. Hoe dan ook, ik heb genoten. Paul Young riep nog bij Love will tear us apart, ‘this was a single but only if you’re Dutch’, dus ik keihard roepen YEAH !!!!!
Schaam je dood niet waar, maar ze kennen me hier in Wellington toch niet.
Er was een ouderwetse rookmachine (sóóó eighties) en Paul zei dat hij, starend in de zaal, ons niet echt kon zien. “I know the feeling mate” riep mijn, ook al weer over de veertig, buurman.

En hoewel het inderdaad oude lullen muziek is (dank Jacco voor de sms Where ever you lay your kunstgebit…) heb ik zeer genoten. Knalavond en tijd om de oude lp’s weer eens van de zolder te halen.
Meer over Tony and Paul (die ging koken in het koffietijd programma) hier en hier.

En dan is het nog maar 19 uur tot aan de verkiezingen. YES WE CAN
Ik bedoel onze verkiezingen. Keuze hier is tussen Helen Clark (Labour/links/rood) of John Key (National/rechts/blauw) basically. En ik heb al gestemd: The green party.
Zij hadden veruit de beste campagne. Ik ben een beetje teleurgesteld in Helen en de Labour Party en omdat ik toch denk dat National gaat winnen dacht ik beter een goede oppositie partij kiezen. Je stemt hier ook voor je local MP. Ze hebben hier niet echt een gemeenteraad en de burgemeester wordt gekozen via verkiezingen. Kunnen we hier in ieder geval een situatie voorkomen als een 020 Marokkaan die de burgemeester wordt van ‘mijn’ Rotterdam.
Ahmed Abouteleb wordt definitief burgemeester van Rotterdam. Het kabinet neemt de voordracht van de gemeenteraad over. De benoeming gaat in op 1 januari. Aboutaleb volgt Ivo Opstelten op, die met pensioen gaat. Wie Aboutaleb opvolgt als staatssecretaris, is nog onbekend.
Genoeg geklaagd, ik weet zeker dat hij het redelijk goed gaat doen (slechter dan Opstelten kan wellicht niet) want Ahmed is niet onaardig als beleidsmaker en hij weet waar hij over praat. Ik word alleen een beetje treurig en conservatief (dat is normaal voor emigranten die het land verlaten naar het schijnt) als ik lees dat zelfs sommige journalisten ‘mijn’ stad proeftuin van de integratie noemen. Onleefbare tuin zullen ze bedoelen.

Afijn, terug naar de verkiezingen hier. You can cast your vote in advance. Ik werk namelijk morgen op het stembureau.
Ik werk met zo’n 15 mensen in ‘ons’ stemlokaal in St Johns Church in Willis Street, 3 minuten lopen van mijn huis. En dat komt goed uit want we moeten 8 uur ’s ochtends beginnen, tot 9 uur ’s avonds want we moeten ook nog alle stemmen tellen.

Ik heb eerst een avond cursus gedaan en je krijgt dan een tas met alle stembriefjes, een stempel en een logboek van de mensen die in dit district mogen stemmen. Ik moet die tas en de stembriefjes goed bewaken en op de dag zelf, net als in Nederland, check ik dan je naam en adres. Het stembriefje krijgt mijn initialen, een stempel en ik moet opschrijven waar de naam stond in het logboek, dus pagina 201, lijn 6 bijvoorbeeld.
Spannend niet ? We hebben twee electoral roles (lijst met stemgerechtigden), de gewone en de Maori rol, dus we krijgen ook twee verschillende stembriefjes. Komt mijn Maori cursus nog goed van pas om de uitspraak van sommige namen te herkennen.
Reuze leuk allemaal, ik heb er zin in. Ga ik met mijn tasje met stembriefjes voor Wellington kiwi’s in mijn nieuw landje naar het stemlokaal om mijn bijdrage te leveren aan het democratische proces. Stoer niet ?

Dank voor jullie mails, phone calls, kaartjes naar mijn nieuwe huisadres, mijn oude adres in Christchurch en aan mijn zus die zelfs een nog ouder adres van me in Christchurch wist te vinden ;-) én de brieven en kaartjes naar mijn werkadres, hier op het ministerie. Vooral de ‘Loei gezellig hier’, groetjes uit Sneek kaart trok de aandacht van de postjongen en de collega’s op de hele vloer.
Later méér over de verkiezingen en mijn avonturen in Wellington.
En IK HEB EEN NIEUW NEEFJE: welcome to the world Hielke !

Well. that’s all for now folks !
Norma

aunt Daisy…

Het zijn niet allemaal hoge gebouwen in Wellington. Dit is Titahi Bay, 20 minuten met de trein (ja, vanaf Wellington gaan wel 4 verschillende treinen) en dan zit je aan de baai. Dit is zondagmorgen. Lekker met koffie en breakfast en de Sunday Star Times op een van die stoeltjes, de koffie komt van Aunt Daisy, dat zie je nog net rechts in beeld, een leuke cafeetje met allerlei jaren 50 meubels. Het servies is ook uit grootmoeders kastje. Links zie je nog net een auto van het strand komen, je kunt daar met je auto het strand op. En dat doet de ‘gang’ dan ook, auto parkeren, RB muziek hard aan en een beetje naast je auto hangen en naar de chickies meiden kijken.

God, wat heerlijk om geen puber meer te zijn ! Life is hard when you still need to impress.

Succes met de herfst in Nederland !

Groeten,

Norma

choices…

Ik vraag me af wat er eerder was; de duiven, of het bord met aub niet de duiven voeren. Het lijkt niet te werken dat is in ieder geval duidelijk.

Deze foto is gemaakt vlakbij mijn apartement in Wellington. Windy Wellington. De kiwi’s onder ons weten dat dat waar is. De stad ligt zo dicht bij de haven dat het altijd waait. En er worden nog altijd nieuwe hoge gebouwen neer gezet en dus waait er soms een beetje zand mee, en dan lijkt het dus een beetje op Rotterdam.

Zoals jullie weten zit tante Noor voor een half jaar in Wellington. (voor degene die dat nog niet wisten en voor al die anderen die mij ‘thuis’ in Christchurch proberen te bellen). Ik vlieg 1 keer per maand naar huis in the garden city, maar ben dan meteen druk met van alles inhalen, vrienden zien, strand (ja, de zomer is begonnen hoor, ik smeer al dagelijks zonnebrand op de neus!) en het huis schoonmaken, dat ook. Dat hoeft niet in Wellington, want het appartement wordt iedere donderdag schoon gemaakt en dan liggen er schone handdoeken op het bed met zeepjes en shampoo. Ja, luxe hè ?! En de keuken heeft een dishwasher (vaatwasmachine) ! Zo ‘n ding had ik 2 en half jaar niet gezien en gebruikt, dus dat is meteen ook weer genieten van een luxe. Mijn nieuwe baas op het ministerie van sociale zaken betaalt mijn verblijf in Wellington, een hoger salaris en een vergoeding voor mijn verblijf en dus ook mijn retourvlucht iedere maand. En zij hoopt dan ook dat ik blijf in mijn nieuwe functie: adviseur bij de afdeling work and income, business service & communication (verzoeken van de media behandelen, schrijven en redigeren van interne communicatie en adviezen geven over communicatie). Maar ik mis mijn Christchurch wel ! Dat merk ik iedere keer weer als ik even thuis ben. Dus ik weet nog niet wat ik ga doen: blijven werken op het ministerie en gaan wonen in Wellington of terug naar mijn oude baan als case manager op het kantoor in Sydenham en mijn eigen huisje in Christchurch. Lastige keuze en ik ben er nog niet uit.

Ik hoef gelukkig nog niet te beslissen, mijn tijdelijke contract in Wellington is tot en met Februari 2009…

changes…

Dat is echt iets voor jou zei collega/vriendin Cynthia. Ze zoeken iemand die ervaring heeft met de media en op de werkvloer van werk & inkomen. Mmm, ja, ik zal de advertentie ’s lezen, zei ik nog. De sollicitatiebrief moet maandag 21 Juli om 5 uur binnen zijn. En dus schrijf ik een brief en kijk m’n CV nog eens na. Maandagmiddag, in my tea break om 3 uur, verstuur ik brief en CV naar personeelszaken van Sociale Zaken, het ministerie waar ze dus een advisor zoeken.

Het is druk op het werk; de vleesfabriek in de wijk Belfast sluit zijn deuren, dus de werkloze mannen stromen binnen. Verder is het erg slecht weer; storm, overstromingen, en geen werk in de bouw dus. Gevolg: nog meer jongens in mijn “zoeken naar werk” klasje. Ik heb het druk met een examen voor mijn Maori taal cursus op dinsdagavond én heb een opdracht om mystery te shoppen. Oh sorry, ja, mystery shopping: een bijbaantje van me: je schrijft een rapport over hoe de service was, koopt een product op kosten van het marketing bureau en je krijgt nog betaald voor je bezoek ook: betaald shoppen. Every girls dream. Maar ik moet die week dus 5 bezoeken af leggen…

En mijn Tongan vriendje op het werk is druk met de voorbereiding voor zijn reis naar zijn eigen eiland om de nieuwe Koning te ontmoeten. Ik heb Tavita ’s nog gevraagd om een beetje goede contacten te leggen met de koning, je weet maar nooit of hij nog op zoek is naar een prinses, niet waar ?

Zo gaat de week dus zijn gangetje en dan is er ineens een bericht op mijn voice mail. Van personeelszaken. Suzanne wil me even een update geven en ik denk dus nog, oh ja, fijn, bedankt voor je sollicitatie, je bent het niet geworden, maar mogen we je CV in ons archief houden. Zo iets. Maar nee, Suzanne wil weten of ik mijn sollicitatie al met de manager besproken heb. “Nee, eigenlijk niet, want ik dacht jullie hebben vast genoeg goede kandidaten die al in Wellington wonen.”
Had ik al gezegd dat het ministerie in Wellington is, vlak bij het parlementsgebouw (the beehive) ?

“Nee, we zijn onder de indruk van je CV en we willen je graag interviewen.” Dus er wordt een jobinterview over the phone geregeld voor donderdag tijdens mijn lunchpauze (mijn agenda is overvol dus het moest maar even zo).
En dat was een erg leuk gesprek. Manager Penny and I konden het goed met elkaar vinden. Ik had wat kritiek, wat ideeën en verder ging het over wat ik allemaal gedaan had en hoe ik de stress en my time organiseer in mijn huidige baan als case manager.
Ze laat me morgen of zo weten hoe nu verder. En ik hoor dus niets. Wel mijn managers at ‘Sydenham work and income’, die om het uur komen vragen of ik al iets gehoord heb. Nee, nog niets en bovendien ik ben druk, dus zoek even een andere hobby. Zij waren al gebeld voor een reference dus ze dachten nou die wordt het.

Het hele weekend heb ik er eigenlijk niet over nagedacht en op maandag morgen is het eerste telefoontje uit Wellington. Als ik nog steeds interesse had, kon ik morgen bij hen beginnen. Huh ?

Wat een rare week werd het. Ineens staat mijn wereld op zijn kop. Ik hoor mezelf met de secretaresse de vlucht naar Wellington regelen, krijg ik informatie over mijn appartement dat zij voor mij betalen en regelen; 130 Willis Street in Wellington. Het ministerie is in het Bowen Building, Bowen Street. Ministry of Social Development, mijn functie is service development advisor at the communication department. Klinkt goed, toch ?!
En ze hebben dus niet eens mijn referenties in Nederland gebeld. Mijn manager was lovend over mij, ik had het extreem goed gedaan in het interview en mijn CV zo werd benadrukt was indrukwekkend.
Gaaf ! Of zoals ze hier zeggen awesome. I’m stoked, thrilled. Maar ook een beetje nerveus en rare kriebels. Ineens zeg ik gedag tegen collega’s, buren, mijn vrienden hier, de lieve Maori leraar (think big, strong en bold) Arama en moet ik dingen regelen en mjn koffers pakken…

Mijn nieuwe baan is a secondment zoals dat heet. Detachering of uitgeleend zeg maar. Voor 6 maanden kan ik in Wellington wonen en werken. Ik houd mijn huis in Christchurch tot dingen zeker zijn. Is er een mogelijkheid om in Wellington te blijven, nog meer te gaan verdienen en voor minister president te gaan (hahaha) of bevalt het allemaal eigenlijk niet, mis ik mijn Sumner beach and the plains and the hills too much, dan kan ik gewoon terug naar mijn leventje in Christchurch.
Kan het beter…

Moet nu gaan, anders mis ik mijn vlucht. Volgend weekend beloof ik een post met mijn eerste avonturen.
Bedankt voor al jullie telefoontjes en sms’en (voor die mensen die ik het even snel al wist te texten) of die het via mom in Harlingen al hadden gehoord.

Tot snel,

Norm

Anzac day…

Hier even een foto van de Anzac Day service in Lyttelton. Het klinkt als wellicht als ‘n soort prozac -dag, maar vrijdag 25 April is wel degelijk een officiele vrije dag. De kransen zijn gelegd, de speeches gedaan en hier gaat de vlag half stok onder begeleiding van de Last Post op de trompet. De man in de witte jurk is onze Chaplain, reverend Neil Struthers, vicar of The Holy Trinity Anglican Church. Hij sprak over verdraagzaamheid tegenwoordig, een voorbeeldje in het agressieve verkeer, als we daar nou eens mee zouden beginnen om elkaar meer ruimte te geven en te stoppen voor voetgangers ook als ze niet bij een zebra staan.

Allemaal best indrukwekkend en ik heb voor het eerst het volkslied in Maori meegezongen:

God defend New Zealand

E Ihoa atua  – God of Nations, at thy feet

O nga iwi matou ra  – In the bonds of love we meet

Ata whakaronga na  – Hear our voices we entreat

Me aroha noa  – God defend our free land

Kia hua ko te pai  – Guard Pacific’s triple star

Kia tau to ata whai  – From the shafts of strife and war

Mana aki tiamai  – Make her praises heard afar

Aotearoa  – God defend New Zealand

Hier nog een foto van de start van de mars van het havenkantoor naar het momument, echt 5 min lopen volgens mij. We begonnen te laat en niet iedereen liep even netjes in het gelid, typisch kiwi: relax. En deze man deed nog wel zo zijn best om alles in echt militair gereel te laten verlopen.

Stewart island…

Ik heb geen zeebenen. Dat weet iedereen. En dat blijkt maar weer ‘ns op de ferry naar Stewart Island. Aan dek zitten kan niet. Je zou ook zeiknat worden. 3 – 4 Meter hoge golven rollen langszij, een echte muur van water. Wel even wat anders dan een overtochtje Ameland…
Eenmaal op ‘t eiland (kotsmisselijk) voelt ‘t wel gelijk vertrouwd. Net Terschelling ;-) Een echt eilandklimaat (het waait ‘de schapen stront van de dijk’), uitermate gezellig, gastvrije bewoners (alle 390) en leuke tourist traps winkeltjes. Maar natuurlijk kwamen we voor de populatie van 20.000 kiwi ’s. Tenslotte staat Stewart Island bekend als the birding capital of New Zealand and home of the Kiwi ! ( klik )
Helaas waren ze toen jullie correspondent er was ( met ome Ab & tante Henny ) nét even weg. Alle 20.000. Klotevogels…

view…

Wanneer je bij mij in de straat linksaf gaat, loop je Cashmere wijk in. Je gaat de berg op, voorbij de huizen is het gras groen en blijf je klimmen steeds verder omhoog totdat je boven aan Port Hills bent. Achter de berg ligt dan de haven van Lyttelton. Voor je ligt de stad, gebouwd op moerassige grond. Rechts zie je de oceaan en het strand van Sumner en New Brighton…
mooi hè ?

windhangen…

Hier ma’s geliefde Brighton Pier op de achtergrond. De foto is genomen in de week dat ze op het Noordereiland hevige rukwinden en regen hebben gehad. De cyclone kwam ook even gedag zeggen op het Zuidereiland, en dus laten Henny en ik ons rusten op de wind, we hangen letterlijk achterover in de harde wind. Ab en Henny wilden gaan zwemmen maar dat hebben we die dag dus maar niet gedaan.

rainy day…

Ja, het regent hier dus ook wel eens. Meestal is het drizzle. Dat klinkt lief maar je wordt toch gewoon zeiknat. Deze keer was het cyclone Betty of wat haar naam dan ook mogen zijn. Rukwinden van 80 km per uur (nee ik overdrijf niet) en de regen kletterde tegen je gezicht. Ik was een ware attractie in mijn regenpakje met boodschappen op mijn rare hoge fiets. Een meneer was zo geconcentreerd naar mij aan het staren dat zijn auto afsloeg bij het voorzichtig optrekken bij het stoplicht.

Ik had liever niet gehad dat mijn ome Ab deze foto maakte, want ik schrijf altijd zo leuk over een lekkere zomer hier met veel zon en plezier, maar nu moest ik bekennen dat het hier ook wel eens een dag regent.

Gelukkig was het de volgende dag al over. Geen regen en de dag erna weer gewoon 24 graden met lekker zonnetje en dat houden we zo nog even vol dagelijks deze zomer 2008.

kerst 2007…

Kerst en oud en nieuw in het Noorden van het Zuider Eiland was weer eens een goed idee. De zomer werkte lekker mee. We hadden al een hete lente achter de rug maar de zomer ging met dezelfde vaart verder : HEERLIJK !!

Zo ga ik 2008 lekker bruin in. Niet teveel natuurlijk, want de UV-filter waarschuwing was vandaag 9 ( op ‘n schaal van 10 ) dus schaduw tussen 11 a.m. en 4 p.m. Maar ja, toen liep ik net over Goat Bay, dat je alleen per voet ( of per boot ) kunt bereiken… Zaterdagmiddag half drie toen, zo begreep ik de helft van Nederland in de file voor de Ikea stond. De kinderen waren aan het spelen, de vrouwen aan het zonnen en de mannen kwamen per boot de lunch brengen.
Zondagmiddag half twee, wandelde ik via de kustroute bergje op : zie dit onderstaande uitzicht op Wainui Bay:

Naar beneden wandel ik een verlaten strand op. Tussen rotsen door, in verlaten baai. Zwemmen, zonnen en lol trappen met ( ik heb ze geteld, al de kiwi’s die die middag ook op ‘t strand waren ) 13 ! mensen. Je begrijpt het was best druk op de parkeerplaats die middag.

Heb ook nog ‘n foto gemaakt van Abel Tasman monument, 2 keer voorbij gereden want ik dacht iedere keer dat het een bord was om te zeggen dat je in het park bent, ja dat weet ik nu wel. Het ligt tussen Golden Bay ( door Tasman ‘moordenaars baai’ genoemd want de Maori’s namen vier man bemanning voor de lunch van hem ) en Lugar Bay ( gezwommen vandaag en het water is niet eens superkoud, was dus ook heerlijk, zijn we al jaloers ? ). Eigenlijk is het monument niet meer dan een eenvouding witte pilaar, met een gedenksteen. De kiwi’s die het bezochten vandaag vonden dat nou juist mooi, eenvoudig en simpel. Zij vonden het indrukwekkend. Ik vond het vooral leuk om een foto te maken en het verhaaltje erbij te lezen. Seen it, done it.

En och, wat lees ik nu weer ?

In 2007 werd 65 procent van de conducteurs of chauffeurs bedreigd, bestolen of
mishandeld.

Hallo: 65 procent, zo veel. De conducteur als meest gevaarlijk beroep. Gedragen jullie je een beetje in de trein zeg !

En dan heb ik dus ook een nieuw woord geleerd: file zwaarte… Waren Koot en de Bie nog maar op de buis.

* Steeds langere files buiten spitsuur

Automobilisten staan steeds vaker buiten de spits in de file. Volgens
de ANWB nam de filezwaarte tussen tien uur ’s ochtends en half vier ’s
middags met bijna 23 procent toe. De filezwaarte is de lengte van de
file maal de duur.

Plannen voor 2008 :sparen voor een bach ( huisje aan het strand, spreek uit batch; zo genoemd omdat het een huisje lijkt voor een vrijgezel een batchelor, je kunt er je kont niet keren… ). En er moet ook weer iets veranderen volgend jaar. Ik weet nog niet wat, maar daar kom ik nog wel op….2008 wordt vast een goed en leuk jaar, ik voel het. Dus iedereen alvast een gezellig ouderjaarsavond gewenst ( ik mag dan wel strand, zon en paradijs hebben, maar ze hebben hier geen oliebollen… )