Dat is echt iets voor jou zei collega/vriendin Cynthia. Ze zoeken iemand die ervaring heeft met de media en op de werkvloer van werk & inkomen. Mmm, ja, ik zal de advertentie ’s lezen, zei ik nog. De sollicitatiebrief moet maandag 21 Juli om 5 uur binnen zijn. En dus schrijf ik een brief en kijk m’n CV nog eens na. Maandagmiddag, in my tea break om 3 uur, verstuur ik brief en CV naar personeelszaken van Sociale Zaken, het ministerie waar ze dus een advisor zoeken.
Het is druk op het werk; de vleesfabriek in de wijk Belfast sluit zijn deuren, dus de werkloze mannen stromen binnen. Verder is het erg slecht weer; storm, overstromingen, en geen werk in de bouw dus. Gevolg: nog meer jongens in mijn “zoeken naar werk” klasje. Ik heb het druk met een examen voor mijn Maori taal cursus op dinsdagavond én heb een opdracht om mystery te shoppen. Oh sorry, ja, mystery shopping: een bijbaantje van me: je schrijft een rapport over hoe de service was, koopt een product op kosten van het marketing bureau en je krijgt nog betaald voor je bezoek ook: betaald shoppen. Every girls dream. Maar ik moet die week dus 5 bezoeken af leggen…
En mijn Tongan vriendje op het werk is druk met de voorbereiding voor zijn reis naar zijn eigen eiland om de nieuwe Koning te ontmoeten. Ik heb Tavita ’s nog gevraagd om een beetje goede contacten te leggen met de koning, je weet maar nooit of hij nog op zoek is naar een prinses, niet waar ?
Zo gaat de week dus zijn gangetje en dan is er ineens een bericht op mijn voice mail. Van personeelszaken. Suzanne wil me even een update geven en ik denk dus nog, oh ja, fijn, bedankt voor je sollicitatie, je bent het niet geworden, maar mogen we je CV in ons archief houden. Zo iets. Maar nee, Suzanne wil weten of ik mijn sollicitatie al met de manager besproken heb. “Nee, eigenlijk niet, want ik dacht jullie hebben vast genoeg goede kandidaten die al in Wellington wonen.”
Had ik al gezegd dat het ministerie in Wellington is, vlak bij het parlementsgebouw (the beehive) ?
“Nee, we zijn onder de indruk van je CV en we willen je graag interviewen.” Dus er wordt een jobinterview over the phone geregeld voor donderdag tijdens mijn lunchpauze (mijn agenda is overvol dus het moest maar even zo).
En dat was een erg leuk gesprek. Manager Penny and I konden het goed met elkaar vinden. Ik had wat kritiek, wat ideeën en verder ging het over wat ik allemaal gedaan had en hoe ik de stress en my time organiseer in mijn huidige baan als case manager.
Ze laat me morgen of zo weten hoe nu verder. En ik hoor dus niets. Wel mijn managers at ‘Sydenham work and income’, die om het uur komen vragen of ik al iets gehoord heb. Nee, nog niets en bovendien ik ben druk, dus zoek even een andere hobby. Zij waren al gebeld voor een reference dus ze dachten nou die wordt het.
Het hele weekend heb ik er eigenlijk niet over nagedacht en op maandag morgen is het eerste telefoontje uit Wellington. Als ik nog steeds interesse had, kon ik morgen bij hen beginnen. Huh ?
Wat een rare week werd het. Ineens staat mijn wereld op zijn kop. Ik hoor mezelf met de secretaresse de vlucht naar Wellington regelen, krijg ik informatie over mijn appartement dat zij voor mij betalen en regelen; 130 Willis Street in Wellington. Het ministerie is in het Bowen Building, Bowen Street. Ministry of Social Development, mijn functie is service development advisor at the communication department. Klinkt goed, toch ?!
En ze hebben dus niet eens mijn referenties in Nederland gebeld. Mijn manager was lovend over mij, ik had het extreem goed gedaan in het interview en mijn CV zo werd benadrukt was indrukwekkend.
Gaaf ! Of zoals ze hier zeggen awesome. I’m stoked, thrilled. Maar ook een beetje nerveus en rare kriebels. Ineens zeg ik gedag tegen collega’s, buren, mijn vrienden hier, de lieve Maori leraar (think big, strong en bold) Arama en moet ik dingen regelen en mjn koffers pakken…
Mijn nieuwe baan is a secondment zoals dat heet. Detachering of uitgeleend zeg maar. Voor 6 maanden kan ik in Wellington wonen en werken. Ik houd mijn huis in Christchurch tot dingen zeker zijn. Is er een mogelijkheid om in Wellington te blijven, nog meer te gaan verdienen en voor minister president te gaan (hahaha) of bevalt het allemaal eigenlijk niet, mis ik mijn Sumner beach and the plains and the hills too much, dan kan ik gewoon terug naar mijn leventje in Christchurch.
Kan het beter…
Moet nu gaan, anders mis ik mijn vlucht. Volgend weekend beloof ik een post met mijn eerste avonturen.
Bedankt voor al jullie telefoontjes en sms’en (voor die mensen die ik het even snel al wist te texten) of die het via mom in Harlingen al hadden gehoord.
Tot snel,
Norm
