Gold…

…always believe in your soul.
Love will tear us apart.
Through the barricades

Waar gaat dit over ?
Ik was dinsdag avond in The Operahouse bij een concert van Paul Young and Tony Hadley.  Who ?
Ja, leuk, maar 80 % van de ontvangers van deze mail weet precies over wie ik het heb, he girls ?! En ja, ook waar, de zangers zijn oude lullen geworden. Dat zei Tony zélf tijdens het concert: ‘did your girlfriend drag you along to watch some puffy old guys ? Trust me, she will have fun and so you will thank me later ;-)’.

Paul still got the moves, maar Tony is de betere zanger. Hoe dan ook, ik heb genoten. Paul Young riep nog bij Love will tear us apart, ‘this was a single but only if you’re Dutch’, dus ik keihard roepen YEAH !!!!!
Schaam je dood niet waar, maar ze kennen me hier in Wellington toch niet.
Er was een ouderwetse rookmachine (sóóó eighties) en Paul zei dat hij, starend in de zaal, ons niet echt kon zien. “I know the feeling mate” riep mijn, ook al weer over de veertig, buurman.

En hoewel het inderdaad oude lullen muziek is (dank Jacco voor de sms Where ever you lay your kunstgebit…) heb ik zeer genoten. Knalavond en tijd om de oude lp’s weer eens van de zolder te halen.
Meer over Tony and Paul (die ging koken in het koffietijd programma) hier en hier.

En dan is het nog maar 19 uur tot aan de verkiezingen. YES WE CAN
Ik bedoel onze verkiezingen. Keuze hier is tussen Helen Clark (Labour/links/rood) of John Key (National/rechts/blauw) basically. En ik heb al gestemd: The green party.
Zij hadden veruit de beste campagne. Ik ben een beetje teleurgesteld in Helen en de Labour Party en omdat ik toch denk dat National gaat winnen dacht ik beter een goede oppositie partij kiezen. Je stemt hier ook voor je local MP. Ze hebben hier niet echt een gemeenteraad en de burgemeester wordt gekozen via verkiezingen. Kunnen we hier in ieder geval een situatie voorkomen als een 020 Marokkaan die de burgemeester wordt van ‘mijn’ Rotterdam.
Ahmed Abouteleb wordt definitief burgemeester van Rotterdam. Het kabinet neemt de voordracht van de gemeenteraad over. De benoeming gaat in op 1 januari. Aboutaleb volgt Ivo Opstelten op, die met pensioen gaat. Wie Aboutaleb opvolgt als staatssecretaris, is nog onbekend.
Genoeg geklaagd, ik weet zeker dat hij het redelijk goed gaat doen (slechter dan Opstelten kan wellicht niet) want Ahmed is niet onaardig als beleidsmaker en hij weet waar hij over praat. Ik word alleen een beetje treurig en conservatief (dat is normaal voor emigranten die het land verlaten naar het schijnt) als ik lees dat zelfs sommige journalisten ‘mijn’ stad proeftuin van de integratie noemen. Onleefbare tuin zullen ze bedoelen.

Afijn, terug naar de verkiezingen hier. You can cast your vote in advance. Ik werk namelijk morgen op het stembureau.
Ik werk met zo’n 15 mensen in ‘ons’ stemlokaal in St Johns Church in Willis Street, 3 minuten lopen van mijn huis. En dat komt goed uit want we moeten 8 uur ’s ochtends beginnen, tot 9 uur ’s avonds want we moeten ook nog alle stemmen tellen.

Ik heb eerst een avond cursus gedaan en je krijgt dan een tas met alle stembriefjes, een stempel en een logboek van de mensen die in dit district mogen stemmen. Ik moet die tas en de stembriefjes goed bewaken en op de dag zelf, net als in Nederland, check ik dan je naam en adres. Het stembriefje krijgt mijn initialen, een stempel en ik moet opschrijven waar de naam stond in het logboek, dus pagina 201, lijn 6 bijvoorbeeld.
Spannend niet ? We hebben twee electoral roles (lijst met stemgerechtigden), de gewone en de Maori rol, dus we krijgen ook twee verschillende stembriefjes. Komt mijn Maori cursus nog goed van pas om de uitspraak van sommige namen te herkennen.
Reuze leuk allemaal, ik heb er zin in. Ga ik met mijn tasje met stembriefjes voor Wellington kiwi’s in mijn nieuw landje naar het stemlokaal om mijn bijdrage te leveren aan het democratische proces. Stoer niet ?

Dank voor jullie mails, phone calls, kaartjes naar mijn nieuwe huisadres, mijn oude adres in Christchurch en aan mijn zus die zelfs een nog ouder adres van me in Christchurch wist te vinden ;-) én de brieven en kaartjes naar mijn werkadres, hier op het ministerie. Vooral de ‘Loei gezellig hier’, groetjes uit Sneek kaart trok de aandacht van de postjongen en de collega’s op de hele vloer.
Later méér over de verkiezingen en mijn avonturen in Wellington.
En IK HEB EEN NIEUW NEEFJE: welcome to the world Hielke !

Well. that’s all for now folks !
Norma

aunt Daisy…

Het zijn niet allemaal hoge gebouwen in Wellington. Dit is Titahi Bay, 20 minuten met de trein (ja, vanaf Wellington gaan wel 4 verschillende treinen) en dan zit je aan de baai. Dit is zondagmorgen. Lekker met koffie en breakfast en de Sunday Star Times op een van die stoeltjes, de koffie komt van Aunt Daisy, dat zie je nog net rechts in beeld, een leuke cafeetje met allerlei jaren 50 meubels. Het servies is ook uit grootmoeders kastje. Links zie je nog net een auto van het strand komen, je kunt daar met je auto het strand op. En dat doet de ‘gang’ dan ook, auto parkeren, RB muziek hard aan en een beetje naast je auto hangen en naar de chickies meiden kijken.

God, wat heerlijk om geen puber meer te zijn ! Life is hard when you still need to impress.

Succes met de herfst in Nederland !

Groeten,

Norma

choices…

Ik vraag me af wat er eerder was; de duiven, of het bord met aub niet de duiven voeren. Het lijkt niet te werken dat is in ieder geval duidelijk.

Deze foto is gemaakt vlakbij mijn apartement in Wellington. Windy Wellington. De kiwi’s onder ons weten dat dat waar is. De stad ligt zo dicht bij de haven dat het altijd waait. En er worden nog altijd nieuwe hoge gebouwen neer gezet en dus waait er soms een beetje zand mee, en dan lijkt het dus een beetje op Rotterdam.

Zoals jullie weten zit tante Noor voor een half jaar in Wellington. (voor degene die dat nog niet wisten en voor al die anderen die mij ‘thuis’ in Christchurch proberen te bellen). Ik vlieg 1 keer per maand naar huis in the garden city, maar ben dan meteen druk met van alles inhalen, vrienden zien, strand (ja, de zomer is begonnen hoor, ik smeer al dagelijks zonnebrand op de neus!) en het huis schoonmaken, dat ook. Dat hoeft niet in Wellington, want het appartement wordt iedere donderdag schoon gemaakt en dan liggen er schone handdoeken op het bed met zeepjes en shampoo. Ja, luxe hè ?! En de keuken heeft een dishwasher (vaatwasmachine) ! Zo ‘n ding had ik 2 en half jaar niet gezien en gebruikt, dus dat is meteen ook weer genieten van een luxe. Mijn nieuwe baas op het ministerie van sociale zaken betaalt mijn verblijf in Wellington, een hoger salaris en een vergoeding voor mijn verblijf en dus ook mijn retourvlucht iedere maand. En zij hoopt dan ook dat ik blijf in mijn nieuwe functie: adviseur bij de afdeling work and income, business service & communication (verzoeken van de media behandelen, schrijven en redigeren van interne communicatie en adviezen geven over communicatie). Maar ik mis mijn Christchurch wel ! Dat merk ik iedere keer weer als ik even thuis ben. Dus ik weet nog niet wat ik ga doen: blijven werken op het ministerie en gaan wonen in Wellington of terug naar mijn oude baan als case manager op het kantoor in Sydenham en mijn eigen huisje in Christchurch. Lastige keuze en ik ben er nog niet uit.

Ik hoef gelukkig nog niet te beslissen, mijn tijdelijke contract in Wellington is tot en met Februari 2009…