…always believe in your soul.
Love will tear us apart.
Through the barricades

Waar gaat dit over ?
Ik was dinsdag avond in The Operahouse bij een concert van Paul Young and Tony Hadley.  Who ?
Ja, leuk, maar 80 % van de ontvangers van deze mail weet precies over wie ik het heb, he girls ?! En ja, ook waar, de zangers zijn oude lullen geworden. Dat zei Tony zélf tijdens het concert: ‘did your girlfriend drag you along to watch some puffy old guys ? Trust me, she will have fun and so you will thank me later ;-)’.

Paul still got the moves, maar Tony is de betere zanger. Hoe dan ook, ik heb genoten. Paul Young riep nog bij Love will tear us apart, ‘this was a single but only if you’re Dutch’, dus ik keihard roepen YEAH !!!!!
Schaam je dood niet waar, maar ze kennen me hier in Wellington toch niet.
Er was een ouderwetse rookmachine (sóóó eighties) en Paul zei dat hij, starend in de zaal, ons niet echt kon zien. “I know the feeling mate” riep mijn, ook al weer over de veertig, buurman.

En hoewel het inderdaad oude lullen muziek is (dank Jacco voor de sms Where ever you lay your kunstgebit…) heb ik zeer genoten. Knalavond en tijd om de oude lp’s weer eens van de zolder te halen.
Meer over Tony and Paul (die ging koken in het koffietijd programma) hier en hier.

En dan is het nog maar 19 uur tot aan de verkiezingen. YES WE CAN
Ik bedoel onze verkiezingen. Keuze hier is tussen Helen Clark (Labour/links/rood) of John Key (National/rechts/blauw) basically. En ik heb al gestemd: The green party.
Zij hadden veruit de beste campagne. Ik ben een beetje teleurgesteld in Helen en de Labour Party en omdat ik toch denk dat National gaat winnen dacht ik beter een goede oppositie partij kiezen. Je stemt hier ook voor je local MP. Ze hebben hier niet echt een gemeenteraad en de burgemeester wordt gekozen via verkiezingen. Kunnen we hier in ieder geval een situatie voorkomen als een 020 Marokkaan die de burgemeester wordt van ‘mijn’ Rotterdam.
Ahmed Abouteleb wordt definitief burgemeester van Rotterdam. Het kabinet neemt de voordracht van de gemeenteraad over. De benoeming gaat in op 1 januari. Aboutaleb volgt Ivo Opstelten op, die met pensioen gaat. Wie Aboutaleb opvolgt als staatssecretaris, is nog onbekend.
Genoeg geklaagd, ik weet zeker dat hij het redelijk goed gaat doen (slechter dan Opstelten kan wellicht niet) want Ahmed is niet onaardig als beleidsmaker en hij weet waar hij over praat. Ik word alleen een beetje treurig en conservatief (dat is normaal voor emigranten die het land verlaten naar het schijnt) als ik lees dat zelfs sommige journalisten ‘mijn’ stad proeftuin van de integratie noemen. Onleefbare tuin zullen ze bedoelen.

Afijn, terug naar de verkiezingen hier. You can cast your vote in advance. Ik werk namelijk morgen op het stembureau.
Ik werk met zo’n 15 mensen in ‘ons’ stemlokaal in St Johns Church in Willis Street, 3 minuten lopen van mijn huis. En dat komt goed uit want we moeten 8 uur ’s ochtends beginnen, tot 9 uur ’s avonds want we moeten ook nog alle stemmen tellen.

Ik heb eerst een avond cursus gedaan en je krijgt dan een tas met alle stembriefjes, een stempel en een logboek van de mensen die in dit district mogen stemmen. Ik moet die tas en de stembriefjes goed bewaken en op de dag zelf, net als in Nederland, check ik dan je naam en adres. Het stembriefje krijgt mijn initialen, een stempel en ik moet opschrijven waar de naam stond in het logboek, dus pagina 201, lijn 6 bijvoorbeeld.
Spannend niet ? We hebben twee electoral roles (lijst met stemgerechtigden), de gewone en de Maori rol, dus we krijgen ook twee verschillende stembriefjes. Komt mijn Maori cursus nog goed van pas om de uitspraak van sommige namen te herkennen.
Reuze leuk allemaal, ik heb er zin in. Ga ik met mijn tasje met stembriefjes voor Wellington kiwi’s in mijn nieuw landje naar het stemlokaal om mijn bijdrage te leveren aan het democratische proces. Stoer niet ?

Dank voor jullie mails, phone calls, kaartjes naar mijn nieuwe huisadres, mijn oude adres in Christchurch en aan mijn zus die zelfs een nog ouder adres van me in Christchurch wist te vinden ;-) én de brieven en kaartjes naar mijn werkadres, hier op het ministerie. Vooral de ‘Loei gezellig hier’, groetjes uit Sneek kaart trok de aandacht van de postjongen en de collega’s op de hele vloer.
Later méér over de verkiezingen en mijn avonturen in Wellington.
En IK HEB EEN NIEUW NEEFJE: welcome to the world Hielke !

Well. that’s all for now folks !
Norma

Ik vraag me af wat er eerder was; de duiven, of het bord met aub niet de duiven voeren. Het lijkt niet te werken dat is in ieder geval duidelijk.

Dat is echt iets voor jou zei collega/vriendin Cynthia. Ze zoeken iemand die ervaring heeft met de media en op de werkvloer van werk & inkomen. Mmm, ja, ik zal de advertentie ’s lezen, zei ik nog. De sollicitatiebrief moet maandag 21 Juli om 5 uur binnen zijn. En dus schrijf ik een brief en kijk m’n CV nog eens na. Maandagmiddag, in my tea break om 3 uur, verstuur ik brief en CV naar personeelszaken van Sociale Zaken, het ministerie waar ze dus een advisor zoeken.

Het is druk op het werk; de vleesfabriek in de wijk Belfast sluit zijn deuren, dus de werkloze mannen stromen binnen. Verder is het erg slecht weer; storm, overstromingen, en geen werk in de bouw dus. Gevolg: nog meer jongens in mijn “zoeken naar werk” klasje. Ik heb het druk met een examen voor mijn Maori taal cursus op dinsdagavond én heb een opdracht om mystery te shoppen. Oh sorry, ja, mystery shopping: een bijbaantje van me: je schrijft een rapport over hoe de service was, koopt een product op kosten van het marketing bureau en je krijgt nog betaald voor je bezoek ook: betaald shoppen. Every girls dream. Maar ik moet die week dus 5 bezoeken af leggen…

En mijn Tongan vriendje op het werk is druk met de voorbereiding voor zijn reis naar zijn eigen eiland om de nieuwe Koning te ontmoeten. Ik heb Tavita ’s nog gevraagd om een beetje goede contacten te leggen met de koning, je weet maar nooit of hij nog op zoek is naar een prinses, niet waar ?

Zo gaat de week dus zijn gangetje en dan is er ineens een bericht op mijn voice mail. Van personeelszaken. Suzanne wil me even een update geven en ik denk dus nog, oh ja, fijn, bedankt voor je sollicitatie, je bent het niet geworden, maar mogen we je CV in ons archief houden. Zo iets. Maar nee, Suzanne wil weten of ik mijn sollicitatie al met de manager besproken heb. “Nee, eigenlijk niet, want ik dacht jullie hebben vast genoeg goede kandidaten die al in Wellington wonen.”
Had ik al gezegd dat het ministerie in Wellington is, vlak bij het parlementsgebouw (the beehive) ?

“Nee, we zijn onder de indruk van je CV en we willen je graag interviewen.” Dus er wordt een jobinterview over the phone geregeld voor donderdag tijdens mijn lunchpauze (mijn agenda is overvol dus het moest maar even zo).
En dat was een erg leuk gesprek. Manager Penny and I konden het goed met elkaar vinden. Ik had wat kritiek, wat ideeën en verder ging het over wat ik allemaal gedaan had en hoe ik de stress en my time organiseer in mijn huidige baan als case manager.
Ze laat me morgen of zo weten hoe nu verder. En ik hoor dus niets. Wel mijn managers at ‘Sydenham work and income’, die om het uur komen vragen of ik al iets gehoord heb. Nee, nog niets en bovendien ik ben druk, dus zoek even een andere hobby. Zij waren al gebeld voor een reference dus ze dachten nou die wordt het.

Het hele weekend heb ik er eigenlijk niet over nagedacht en op maandag morgen is het eerste telefoontje uit Wellington. Als ik nog steeds interesse had, kon ik morgen bij hen beginnen. Huh ?

Wat een rare week werd het. Ineens staat mijn wereld op zijn kop. Ik hoor mezelf met de secretaresse de vlucht naar Wellington regelen, krijg ik informatie over mijn appartement dat zij voor mij betalen en regelen; 130 Willis Street in Wellington. Het ministerie is in het Bowen Building, Bowen Street. Ministry of Social Development, mijn functie is service development advisor at the communication department. Klinkt goed, toch ?!
En ze hebben dus niet eens mijn referenties in Nederland gebeld. Mijn manager was lovend over mij, ik had het extreem goed gedaan in het interview en mijn CV zo werd benadrukt was indrukwekkend.
Gaaf ! Of zoals ze hier zeggen awesome. I’m stoked, thrilled. Maar ook een beetje nerveus en rare kriebels. Ineens zeg ik gedag tegen collega’s, buren, mijn vrienden hier, de lieve Maori leraar (think big, strong en bold) Arama en moet ik dingen regelen en mjn koffers pakken…

Mijn nieuwe baan is a secondment zoals dat heet. Detachering of uitgeleend zeg maar. Voor 6 maanden kan ik in Wellington wonen en werken. Ik houd mijn huis in Christchurch tot dingen zeker zijn. Is er een mogelijkheid om in Wellington te blijven, nog meer te gaan verdienen en voor minister president te gaan (hahaha) of bevalt het allemaal eigenlijk niet, mis ik mijn Sumner beach and the plains and the hills too much, dan kan ik gewoon terug naar mijn leventje in Christchurch.
Kan het beter…

Moet nu gaan, anders mis ik mijn vlucht. Volgend weekend beloof ik een post met mijn eerste avonturen.
Bedankt voor al jullie telefoontjes en sms’en (voor die mensen die ik het even snel al wist te texten) of die het via mom in Harlingen al hadden gehoord.

Tot snel,

Norm

Hier even een foto van de Anzac Day service in Lyttelton. Het klinkt als wellicht als ‘n soort prozac -dag, maar vrijdag 25 April is wel degelijk een officiele vrije dag. De kransen zijn gelegd, de speeches gedaan en hier gaat de vlag half stok onder begeleiding van de Last Post op de trompet. De man in de witte jurk is onze Chaplain, reverend Neil Struthers, vicar of The Holy Trinity Anglican Church. Hij sprak over verdraagzaamheid tegenwoordig, een voorbeeldje in het agressieve verkeer, als we daar nou eens mee zouden beginnen om elkaar meer ruimte te geven en te stoppen voor voetgangers ook als ze niet bij een zebra staan.

Hier nog een foto van de start van de mars van het havenkantoor naar het momument, echt 5 min lopen volgens mij. We begonnen te laat en niet iedereen liep even netjes in het gelid, typisch kiwi: relax. En deze man deed nog wel zo zijn best om alles in echt militair gereel te laten verlopen.

Ik heb geen zeebenen. Dat weet iedereen. En dat blijkt maar weer ‘ns op de ferry naar Stewart Island. Aan dek zitten kan niet. Je zou ook zeiknat worden. 3 – 4 Meter hoge golven rollen langszij, een echte muur van water. Wel even wat anders dan een overtochtje Ameland…
Eenmaal op ‘t eiland (kotsmisselijk) voelt ‘t wel gelijk vertrouwd. Net Terschelling ;-) Een echt eilandklimaat (het waait ‘de schapen stront van de dijk’), uitermate gezellig, gastvrije bewoners (alle 390) en leuke tourist traps winkeltjes. Maar natuurlijk kwamen we voor de populatie van 20.000 kiwi ’s. Tenslotte staat Stewart Island bekend als the birding capital of New Zealand and home of the Kiwi ! ( klik )
Helaas waren ze toen jullie correspondent er was ( met ome Ab & tante Henny ) nét even weg. Alle 20.000. Klotevogels…

Hier ma’s geliefde Brighton Pier op de achtergrond. De foto is genomen in de week dat ze op het Noordereiland hevige rukwinden en regen hebben gehad. De cyclone kwam ook even gedag zeggen op het Zuidereiland, en dus laten Henny en ik ons rusten op de wind, we hangen letterlijk achterover in de harde wind. Ab en Henny wilden gaan zwemmen maar dat hebben we die dag dus maar niet gedaan.